Als de kat van huis is

Als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel. Kent u die uitdrukking?

Nee, dit wordt geen bijdrage van dominee Gremdaat, maar ook niet van mijn fractievoorzitter Tamara van Riet. Zij geniet van een welverdiende vakantie in Laos en daarom zult u het deze keer met mij moeten doen.

D66 Westland heeft, dat is u bekend, één raadszetel. Als je al het werk alleen zou moeten doen, al die vergaderingen bijwonen, al die stukken lezen, al die e-mails en brieven beantwoorden, dan ben je ruim voor de volgende verkiezingen compleet opgebrand. Daarom zijn er in onze gemeente steunraadsleden. Dit zijn mensen die op het stembiljet stonden, maar niet in de raad terecht zijn gekomen.

Elke fractie mag drie steunraadsleden hebben. Voor D66 zijn dat Willem-Jan van Hest, John de Vries en ikzelf. Wij helpen met het dagelijkse raadswerk en discussiëren mee in de commissievergadering, het PolitiekbeRaad. Hierdoor kan Tamara zich op de hoofdlijnen richten. Ook geeft het haar wat lucht in de agenda.

Een fantastisch systeem, zeker voor kleine fracties. Toch is niet iedereen er blij mee. Er zijn partijen in de raad die vinden dat alleen raadsleden het woord mogen voeren en een politiek standpunt in mogen nemen. Ik ben het daar niet mee eens. Nu bestaat het gevaar dat u als lezer direct aan Calimero denkt, met zijn ‘Zij zijn groot en ik is klein, en dat is niet eerlijk!’. Maar daar gaat het niet om. Het gaat over het goed functioneren van de democratie. Daar heeft u als inwoner van onze gemeente recht op. Recht op een raad met mensen die weloverwogen beslissingen nemen en daarbij niet op hun tandvlees moeten lopen. 

En juist nu de discussie over de steunraadsleden wordt gevoerd, moeten die alle zeilen bijzetten. Het is een drukke tijd in de raad, met de begroting 2011 en de discussie over Dario Fo. In beide gevallen gaat het om keuzes maken. Waar geef je als gemeente je (uw) geld aan uit? Veel van de gemeentelijke uitgaven liggen al vast omdat er allerlei wetten moeten worden uitgevoerd. Denk maar aan de uitkeringen. De vrije ruimte is maar heel klein. En dan moet je keuzes maken: kunst of sport, verkeersdrempels of wipkippen, sloten baggeren of bermen maaien.

De komende tijd zult u er veel van horen. Dinsdag 26 oktober begint het feest met een discussie in het PolitiekbeRaad. Op 9 november is de begrotingsvergadering van de raad en hopen we tot een besluit te komen. U kunt het volgen in de krant, via internet en natuurlijk op het digitale kanaal van de gemeente. Hier zijn alle vergaderingen live te volgen en ziet u ons druk bezig in de raadszaal in ‘s-Gravenzande.

Zelf zal ik de vergadering van 26 oktober moeten missen. Deze week wordt in Den Haag de 14e Europese conferentie gehouden van de ILGA (International Lesbian, Gay, Bisexual, Trans and Intersex Association). Als vrijwilliger bij COC Haaglanden mag ik optreden als hoofd van het lokale organisatiecomité. De hele week komen in het Bel Air Hotel activisten uit zo’n 40 Europese landen bij elkaar voor een intensief programma met workshops en paneldiscussies.

Elk jaar is een andere Europese stad gastheer voor de conferentie. Vorig jaar om deze tijd zaten we nog op Malta met 25 graden, ontbijten aan de Middellandse Zee, wuivende palmen. Echt afzien. En deze week krijgen de deelnemers regen, storm en vallende bladeren. Aan het weer kunnen we dus niet veel doen, maar gelukkig is er een mooi inhoudelijk programma.

We hebben minister Marja van Bijsterveldt bereid gevonden de conferentie te openen tijdens een diner in de Ridderzaal. De eerste bijeenkomst wordt toegesproken door Ronald Plasterk en Frits Huffnagel. Verder komen er hoge gasten van de Europese Commissie en de Raad van Europa.

Nu is de vraag: is zo’n conferentie nog nodig? Alles is toch goed geregeld in Nederland? Op het eerste gezicht wel, maar er gaat vrijwel geen week voorbij of er wordt weer iemand uit zijn huis gepest in Utrecht of in elkaar geslagen in Amsterdam. De emancipatie is een voortdurende strijd die we moeten blijven voeren. Maar vergeleken met andere delen van Europa is het hier het paradijs op aarde. De afgelopen jaren heb ik veel collega’s gesproken uit Georgië, Moldavië, Servië en veel andere landen. Die moeten soms vrezen voor hun leven, alleen maar omdat ze willen zijn wie ze zijn. Daar moeten we solidair mee zijn en daarom is deze conferentie, ook in Nederland, broodnodig.

Maxim van Ooijen

steunraadslid D66 Westland

(Deze column verscheen eerder in de Bazuin van 27-10-2010)

Deel via: